By Peter Schneeweis (posted by dkabil)
Copyright © 2015 NIVEUS.
LINK: http://niveus.at/ueber/
Text auch in Deutsch
Copyright © 2015 NIVEUS.
LINK: http://niveus.at/ueber/
Text auch in Deutsch
Η ευκαιρία της Ελλάδας
Πώς
οι πολίτες γίνονται πιστωτές του νοητού τους κρατικού χρέους ανά κεφαλή
και γιατί κράτη όπως η Ελλάδα θα ήταν σε αυτή την περίπτωση απαλλαγμένα
από χρέη.
Η λύση είναι τόσο απλή όσο η αποτελεσματική: Μια κρατική λαϊκή τράπεζα πολλά το εταιρικό της κεφάλαιο σε ίσα μέρη στους πολίτες. Αυτοί αγοράζουν πίσω τα κρατικά δάνειά τους με άντληση πιστώσεων της λαϊκής τράπεζας. Το ιδανικό θα ήταν η ίδια η λαϊκή τράπεζα να αγόραζε ξανά τα κρατικά δάνεια με μια πίστωση της εκδοτικής τράπεζας. Αυτή η δυνατότητα ωστόσο δεν υπάρχει για την Ελλάδα αυτή τη στιγμή, διότι τα κρατικά δάνεια EZB δε γίνονται αποδεκτά πλέον ως χρεόγραφα.
Η εξέλιξη της αναδιάρθρωσης του χρέους χωρίς χρήματα της Κεντρικής Τράπεζας περιγράφεται πολύ απλά σύμφωνα με το παράδειγμα δύο πολιτών– ας τα αναφέρουμε για τους Αλέξη και Γιάννη (Πίνακας ως παράδειγμα):
Ο Αλέξης ζητά από μια οποιαδήποτε τράπεζα μια “μικροπίστωση”
ύψους € 3.000 – με 6 τοις εκατό τόκο και διάρκεια 10 ετών. Έχει σκοπό με την πίστωση να αγοράσει το εταιρικό κεφάλαιο μιας κρατικής λαϊκής τράπεζας. Οι κοινές μετοχές θα πρέπει να αποφέρουν τα δέκα πρώτα χρόνια ένα ετήσιο μέρισμα € 407 και στη συνέχεια θα μπορούσε να πληρώσει τις δόσεις του.
Ο Γιάννης αντίθετα ζητά από την κρατική λαϊκή τράπεζα μια “μακροπίστωση”
ύψους € 30.000 – με επιτόκιο 2,5 τοις εκατό και διάρκεια 30 ετών. Θέλει να αγοράσει ελληνικά κρατικά δάνεια και να τα έχει παρακαταθήκη ως πιστωτική ασφάλεια. Τα δάνεια θα πρέπει να τοκιστούν με 4,8 τοις εκατό (=1433/30000), ώστε με την απόδοση κεφαλαίου να μπορέσει να αντισταθμίσει τις ετήσιες δόσεις της πίστωσης (€ 1433).
Η κρατική λαϊκή τράπεζα κατά τη δανειοδοτική πράξη εκδίδει λογιστικό χρήμα
Με εταιρικό κεφάλαιο € 3.000 μια εμπορική τράπεζα μπορεί με ένα υποτιθέμενο ποσοστό ιδίων κεφαλαίων 10 τοις εκατό, να αντλήσει αντλήσει λογιστικό χρήμα € 30.000. Αυτά τα χρήματα δημιουργούνται κατά τη δανειοδοτική πράξη de facto από το τίποτα. Αν ο Αλέξης επομένως αγοράσει με την μικροπίστωσή του (η οποία σύμφωνα με το νόμο μπορεί να προέρχεται από τη λαϊκή τράπεζα) κοινές μετοχές της κρατικής λαϊκής τράπεζας, αυτή μπορεί να αντλήσει επαρκές λογιστικό χρήμα για το Γιάννη’.
Η λύση είναι τόσο απλή όσο η αποτελεσματική: Μια κρατική λαϊκή τράπεζα πολλά το εταιρικό της κεφάλαιο σε ίσα μέρη στους πολίτες. Αυτοί αγοράζουν πίσω τα κρατικά δάνειά τους με άντληση πιστώσεων της λαϊκής τράπεζας. Το ιδανικό θα ήταν η ίδια η λαϊκή τράπεζα να αγόραζε ξανά τα κρατικά δάνεια με μια πίστωση της εκδοτικής τράπεζας. Αυτή η δυνατότητα ωστόσο δεν υπάρχει για την Ελλάδα αυτή τη στιγμή, διότι τα κρατικά δάνεια EZB δε γίνονται αποδεκτά πλέον ως χρεόγραφα.
Η εξέλιξη της αναδιάρθρωσης του χρέους χωρίς χρήματα της Κεντρικής Τράπεζας περιγράφεται πολύ απλά σύμφωνα με το παράδειγμα δύο πολιτών– ας τα αναφέρουμε για τους Αλέξη και Γιάννη (Πίνακας ως παράδειγμα):
Ο Αλέξης ζητά από μια οποιαδήποτε τράπεζα μια “μικροπίστωση”
ύψους € 3.000 – με 6 τοις εκατό τόκο και διάρκεια 10 ετών. Έχει σκοπό με την πίστωση να αγοράσει το εταιρικό κεφάλαιο μιας κρατικής λαϊκής τράπεζας. Οι κοινές μετοχές θα πρέπει να αποφέρουν τα δέκα πρώτα χρόνια ένα ετήσιο μέρισμα € 407 και στη συνέχεια θα μπορούσε να πληρώσει τις δόσεις του.
Ο Γιάννης αντίθετα ζητά από την κρατική λαϊκή τράπεζα μια “μακροπίστωση”
ύψους € 30.000 – με επιτόκιο 2,5 τοις εκατό και διάρκεια 30 ετών. Θέλει να αγοράσει ελληνικά κρατικά δάνεια και να τα έχει παρακαταθήκη ως πιστωτική ασφάλεια. Τα δάνεια θα πρέπει να τοκιστούν με 4,8 τοις εκατό (=1433/30000), ώστε με την απόδοση κεφαλαίου να μπορέσει να αντισταθμίσει τις ετήσιες δόσεις της πίστωσης (€ 1433).
Η κρατική λαϊκή τράπεζα κατά τη δανειοδοτική πράξη εκδίδει λογιστικό χρήμα
Με εταιρικό κεφάλαιο € 3.000 μια εμπορική τράπεζα μπορεί με ένα υποτιθέμενο ποσοστό ιδίων κεφαλαίων 10 τοις εκατό, να αντλήσει αντλήσει λογιστικό χρήμα € 30.000. Αυτά τα χρήματα δημιουργούνται κατά τη δανειοδοτική πράξη de facto από το τίποτα. Αν ο Αλέξης επομένως αγοράσει με την μικροπίστωσή του (η οποία σύμφωνα με το νόμο μπορεί να προέρχεται από τη λαϊκή τράπεζα) κοινές μετοχές της κρατικής λαϊκής τράπεζας, αυτή μπορεί να αντλήσει επαρκές λογιστικό χρήμα για το Γιάννη’.
Ο λογαριασμός βγαίνει για όλους
Η κρατική λαϊκή τράπεζα θα μπορούσε να πληρώσει το μερίδιο του Αλέξη με τους Γιάννη τους τόκους – με την προϋπόθεση ότι η Ελλάδα θα δεχθεί για την αναδιάρθρωση του χρέους 30-ετή κρατικά δάνεια με τόκο 4,8 τοις εκατό. Φυσικά, ο Αλέξης θα αγόραζε επίσης με μια μακροπίστωση δάνεια και ο Γάννης με μια μικροπίστωση εταιρικό κεφάλαιο.
Η ονομαστική τιμή του μεριδίου εταιρικού κεφαλαίου, ή κρατικού δανείου που θα πρέπει να αντιστοιχιστεί στους πολίτες θα καλυπτόταν ανά κεφαλή με 10 ή 100 τοις εκατό του δημόσιου χρέους ανά κεφαλή. Έτσι, ο κάθε πολίτης θα μπορούσε να κερδίσει από το ιδεατό δημόσιο χρέος ανά κεφαλή.
Τα πρώτα 10 χρόνια οι πολίτες θα πλήρωναν με τα μερίσματα (€ 510) τις δόσεις της μικροπίστωσης (€ 407) και με τους τόκους των δανείων (€ 1.440) τις δόσεις των μακροπιστώσεων (€ 1.433). Έτσι στα πρώτα 10 χρόνια μένει περίπου στα € 110 και στα επόμενα 20 χρόνια € 160 για ιδιωτική κατανάλωση. Σε αυτό το διάστημα θα αυξανόταν και το πάγιο κεφάλαιό τους κατά περίπου € 1.000 ανά κεφαλή.
Μετά από μόνο 10 έτη η Ελλάδα θα ήταν de facto χωρίς χρέη
Η Ελλάδα έχει περίπου 10 εκατομμύρια κατοίκους και είναι χρεωμένη περίπου με 300 δις. Ευρώ. Προκειμένου το κρατικό χρέος στην πορεία της αναχρηματοδότησης να μπορέσει να μεταβιβαστεί στους πολίτες, θα πρέπει με μια μέση διάρκεια 10 ετών για τα κρατικά δάνεια, για ένα διάστημα 10 ετών, κάθε χρόνο να υπάρχουν περίπου ένα εκατομμύριο πολίτες, τους οποίους οι Αλέξης και Γιάννης θα θέλουν να κάνουν το ίδιο.
Το κράτος θα μπορούσε μετά από την αναδιάρθρωση του χρέους να πληρώσει τους τόκους του κρατικού χρέους με τους φόρους των πιστωτών/πολιτών του (ρυθμιστικό φορολογικό κύκλωμα). Ούτε το κράτος, ούτε οι πολίτες του θα κέρδιζαν από υπερβολικούς τόκους, ή φόρους. Η κρατική χρηματοδότηση θα είχε αποσυνδεθεί από τη χρηματοπιστωτική αγορά. Η Ελλάδα δε θα είχε εξωτερικό χρέος πλέον και θα μπορούσε να παραμείνει στη ζώνη του Ευρώ. Οι πιστωτές ης Ελλάδας θα εξοφλούνταν πλήρως και οι τόκοι των κρατικών δανείων θα ενίσχυαν την περιφερειακή οικονομία.
Έκδοση: 1.0.4
Η κρατική λαϊκή τράπεζα θα μπορούσε να πληρώσει το μερίδιο του Αλέξη με τους Γιάννη τους τόκους – με την προϋπόθεση ότι η Ελλάδα θα δεχθεί για την αναδιάρθρωση του χρέους 30-ετή κρατικά δάνεια με τόκο 4,8 τοις εκατό. Φυσικά, ο Αλέξης θα αγόραζε επίσης με μια μακροπίστωση δάνεια και ο Γάννης με μια μικροπίστωση εταιρικό κεφάλαιο.
Η ονομαστική τιμή του μεριδίου εταιρικού κεφαλαίου, ή κρατικού δανείου που θα πρέπει να αντιστοιχιστεί στους πολίτες θα καλυπτόταν ανά κεφαλή με 10 ή 100 τοις εκατό του δημόσιου χρέους ανά κεφαλή. Έτσι, ο κάθε πολίτης θα μπορούσε να κερδίσει από το ιδεατό δημόσιο χρέος ανά κεφαλή.
Τα πρώτα 10 χρόνια οι πολίτες θα πλήρωναν με τα μερίσματα (€ 510) τις δόσεις της μικροπίστωσης (€ 407) και με τους τόκους των δανείων (€ 1.440) τις δόσεις των μακροπιστώσεων (€ 1.433). Έτσι στα πρώτα 10 χρόνια μένει περίπου στα € 110 και στα επόμενα 20 χρόνια € 160 για ιδιωτική κατανάλωση. Σε αυτό το διάστημα θα αυξανόταν και το πάγιο κεφάλαιό τους κατά περίπου € 1.000 ανά κεφαλή.
Μετά από μόνο 10 έτη η Ελλάδα θα ήταν de facto χωρίς χρέη
Η Ελλάδα έχει περίπου 10 εκατομμύρια κατοίκους και είναι χρεωμένη περίπου με 300 δις. Ευρώ. Προκειμένου το κρατικό χρέος στην πορεία της αναχρηματοδότησης να μπορέσει να μεταβιβαστεί στους πολίτες, θα πρέπει με μια μέση διάρκεια 10 ετών για τα κρατικά δάνεια, για ένα διάστημα 10 ετών, κάθε χρόνο να υπάρχουν περίπου ένα εκατομμύριο πολίτες, τους οποίους οι Αλέξης και Γιάννης θα θέλουν να κάνουν το ίδιο.
Το κράτος θα μπορούσε μετά από την αναδιάρθρωση του χρέους να πληρώσει τους τόκους του κρατικού χρέους με τους φόρους των πιστωτών/πολιτών του (ρυθμιστικό φορολογικό κύκλωμα). Ούτε το κράτος, ούτε οι πολίτες του θα κέρδιζαν από υπερβολικούς τόκους, ή φόρους. Η κρατική χρηματοδότηση θα είχε αποσυνδεθεί από τη χρηματοπιστωτική αγορά. Η Ελλάδα δε θα είχε εξωτερικό χρέος πλέον και θα μπορούσε να παραμείνει στη ζώνη του Ευρώ. Οι πιστωτές ης Ελλάδας θα εξοφλούνταν πλήρως και οι τόκοι των κρατικών δανείων θα ενίσχυαν την περιφερειακή οικονομία.
Έκδοση: 1.0.4
Copyright © 2015 NIVEUS.
[Σχολιο ΓΘ]
ReplyDeleteΕκτός από το οικονομικό μέρος, που οπως ολες οι οικονομικές εκτιμήσεις βασίζεται σε παραδοχές και προβλέψεις που δεν μπορώ να αξιολογήσω, υπάρχει και το μεγάλο θέμα του πολύπλοκου πλέγματος κανονισμών που εχουν επιβληθεί στο τραπεζικό σύστημα.
πχ η ΕΚΤ απαγόρευσε στις ελληνικές τράπεζες να αγοράζουν εντοκα γραμμάτια. Αν κάτι προσκρούσει στις "αποικιακές" διαταγές της ΕΚΤ, πως θα εφαρμοστεί το σχέδιο;
Εκτος από οικονομικοτεχνικονομικό σχέδιο, θέλει και πολιτικό σχέδιο..